Verborgen gebreken

Mijn vorige therapie sessie stond in het teken van stoornissen.

De stelling luidde dat er zoveel mensen zijn met een stoornis,
dat het woord stoornis niet meer op zijn plaats is.

De lijn die bij iedereen zogenaamd horizontaal moet lopen,
wijkt namelijk aan alle kanten af.

Het vervelende hieraan?
Dat dit bij de meeste mensen ondergronds blijft.  

Mensen schamen zich.
Mensen verbergen hun problemen.
Mensen zijn bang voor de ‘afwijzing’

En dat vind ik spijtig.  

Hoeveel mooier zou de wereld zijn als iedereen
zijn eigenaardigheden op tafel zou gooien.
Gewoon in een soort collectieve landelijke therapie sessie.

Ik denk dat we dan van elkaar zouden kunnen leren.
En dat we een beetje minder die horizontale lijn gaan begeren.

Ja, jongens.
Ik begrijp het.
Niet iedereen hoeft het zoals ik van de daken te schreeuwen.

Maar een beetje meer openheid, zou dat de wereld kwaad doen?
Of leef ik weer in een utopie?

Een puntje voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

One thought

  1. Ik ben het met je eens, Bas.
    Als mensen meer zouden erkennen dat die ideale horizontale lijn niet haalbaar is (met meer als alleen afwijkende gedragingen of ideeën)
    zou er een hoop minder stress en spanning zijn.
    Utopia bestaat niet. Zodra je alles hebt gedaan en bereikt wat je dacht nodig te hebben om het te bereiken
    zie je wat eraan ontbreekt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s