Exquis

Terwijl ik samen met mijn zusje door de Almelose binnenstad liep en
het winkelende publiek trotseerde, was hét daar ineens.

Het was lastig te zien. 
Maar het was er toch echt.
Ik kon het proeven, zien, horen, ruiken én voelen.

Het kwam van ver.
Heel ver.

Het was er in tijden niet geweest.

Ik werd er soms moedeloos van.
Ik was ervan overtuigd dat ik het nooit meer zou zien.

En toen, ineens, nabij de grote straat, was het daar.

Er zat nog wel een brug tussen.
Er waren nog vele hordes te gaan om het volledig te omarmen.
Maar het was er.
Ik voelde het aan alles.

Even vergat ik mijn zorgen.
Had ik geen oog voor alle mensen om mij heen.

Voelde ik niet de blikken.
Voelde ik me niet angstig.
Voelde ik me niet klein.

Er viel een last van mij af.
Er was hoop.

Even voelde ik niet de pijn van anders zijn.

Hoe zorg ik ervoor dat ik het kan blijven zien?
Hoe zorg ik ervoor dat ik het kan blijven voelen?
Hoe zorg ik ervoor dat het licht feller wordt?

Een paar puntjes voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s