De handel van Hamzi

Vanuit zijn kamer in de instelling runde Hamzi een ware handelsfabriek.
Alleen de nieuwste merken, in verpakking, naar eigen zeggen, van de vrachtwagen gevallen.

Boxershorts van Gucci?
Twee euro!

Maat niet op voorraad, geen probleem, binnen twee uur werd het geregeld.
Hoewel de handel van Hamzi bij alle cliënten bekend was,
hadden de verpleegkundigen gek genoeg niets door.

Meerdere keren per week ging ik samen met Mike kijken of er nog wat leuks tussen zat,
en vaak zat er ook wat leuks tussen.
Hamzi accepteerde ook ruilhandel. Oude kleding voor nieuwe.
De jongen was een echte handelaar. Goed in zijn ding.

Doordat hij voornamelijk met zijn handel bezig was, maakte hij echter geen stappen.
Hij trok zich namelijk altijd terug en hield zijn problemen voor zich.
Trainingen volgde hij niet of nauwelijks, hij sloot zich het liefst op in zijn kamer.
Gesprekken zaten er met hem niet in.
Hij was drukker met zijn handel dan met zijn herstel.

Hij verliet na een maand met een goed gevulde portemonnee de afdeling.
Waar hij heen is gegaan?
Of zijn handel nog bestaat?
Hoe hij zo goedkoop aan zijn spullen kwam?
Het zijn voor mij vragen gebleven.

Waarom heb ik dit nooit gemeld?
Heb ik daardoor destijds bijgedragen aan het vertragen van zijn herstel?
Waarom voel ik mij hier nu toch nog steeds enigszins schuldig over?

Een puntje voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s