Voldoening

Ik krijg geen voldoening. Hoe hard ik het ook probeer.
Het is gewoon helemaal weg.
Het gevoel dat ik ken, eerder heb gehad, en volledig omarmde, kan ik niet meer krijgen.
Hoe lang de wandelingen ook zijn, hoe goed ik ook voor een ander ben geweest, de rust, het indalen van besef en het daarop volgende geluksgevoel is verdwenen.
Als sneeuw voor de zon.

Mijn gedachten zijn altijd gericht op het volgende. Ik denk dat het komt doordat ik van binnen heel erg ontevreden ben over mijzelf.
Hoe ik eruit zie, hoe ik mij gedraag, wie ik ben en wat ik uitdraag.
Het is simpelweg niet goed genoeg.

Ik kijk vaak naar foto’s van vroeger en reflecteer dat naar het heden.
Ik was jong en onbevangen, kon de hele wereld aan.
Ik duwde mijzelf naar grotere hoogtes. Tegenwoordig druk ik mijzelf alleen maar weg in lagere regionen. Is het mogelijk om hier een ommekeer in te maken?
Wat moet ik hiervoor doen?
Vragen waarop ik het antwoord schuldig moet blijven. Ik weet het niet.

Vroeger had ik altijd overal een antwoord op.
Tegenwoordig heb ik meer vragen dan antwoorden.
En als de antwoorden er al zijn, dan zijn deze voornamelijk negatief.
Ik besef mij dat ik dit patroon moet doorbreken. Ik moet positiever gaan denken.
Gaan zien dat er kansen zijn en dat mijn kans er nu misschien niet is, maar dat deze zeker wel gaat komen als ik weer wat beter in mijn vel zit.

Maar bij het typen van deze regels besef ik mij dat het net zo goed loze beloften kunnen zijn.
Hoeveel voorbeelden zijn er wel niet van mensen die nooit meer de oude worden.
Die nooit meer normaal kunnen functioneren in de maatschappij.
Wie zegt mij dat dat geluk ook weer voor mij weg gelegd is.
En met die medicatie kan je toch simpelweg ook niet gelukkig worden?
Het houdt alle positieve prikkels tegen. Ja, natuurlijk, het zorgt ervoor dat ik stabiel blijf.
Dat de gedachten aan het irreële niet de overhand gaan nemen.
Het zorgt ervoor dat ik nog enigszins kan functioneren.
Maar wat is dat waard? Enigszins functioneren.

Als ik mijzelf vergelijk met een product uit de supermarkt dan ben ik niet langer het A merk, maar het huismerk. Het smerige, slappe aftreksel. En als je je zo voelt, dan is het lastig om ergens voldoening uit te halen. Dat is dan ook wel weer logisch.

Maar man, wat snak ik naar voldoening. Dat gevoel van tevreden zijn over wie je bent en wat je doet. Trots zijn op de dingen die je gepresteerd hebt. Die lijn omhoog.
Dat het beste van gisteren het slechtste van vandaag is.
Het gevoel mee te tellen in de maatschappij. Sterker nog.
Een steentje daar aan bij te dragen.

Waarom kan een klein succesje voor mij niet tellen?
Waarom moet er altijd naar het grote gestreefd worden?
Maar hoe zet ik deze manier van denken om?
Hoe vind ik voldoening?

Een puntje voor mijn psycholoog, zo besluit ik mij gedachtegang.

One thought

  1. Herkenbare uiteenzetting. Ben zelf ook al jaren bezig. Op zoek naar een zekere voldoening. Op zoek om in het reine te komen met… mezelf in/en de wereld. Het gaat langzaam beter. Ik ben sinds 11-2006 medicijnvrij na een bipolaire ervaring, dus ik weet dat het kan. Psychoses zijn ook te overbruggen by the way. Neem gerust contact met me op via parambir-singh@hotmail.com

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s