Vrijheid

Daar stonden we dan.
Miep, een vrouw van in de zestig, met haar lange grijze haren en
een kapot gescheurde jurk.
En ik, in mijn Adidas trainingspak inclusief bijbehorend petje.
Samen zongen we op verzoek van Miep uit volle borst een nummer van Queen:
‘I want to break free.’
Een luid applaus van de verpleegkundigen was het gevolg van
ons gezamenlijke optreden.

Voor Miep werden de woorden een uur na het zingen werkelijkheid; ze brak uit.
Ze verliet de afdeling te voet, op weg naar de vrijheid.
Miep zat inmiddels al meerdere jaren op de ouderenafdeling en
ze was er zichtbaar klaar mee.
Ze wilde leven.
Leven in de maatschappij in plaats van op een semi gesloten afdeling.
Met stevige pas verliet ze het park op weg naar niemandsland.

Toen de verpleegkundigen niet veel later doorkregen dat Miep het pand verlaten had,
werd er gek genoeg niet in paniek gereageerd.
‘Dat doet ze wel vaker’, zei de verpleegkundige, ‘die is zo weer terug.’

Niet lang nadat de verpleegkundige deze woorden had uitgesproken ging de afdelingstelefoon.
Er was een verwarde vrouw gevonden op 500 meter afstand van Mediant.

Miep had gefaald.
Ze had bij iemand aangeklopt met de vraag of ze er mocht blijven wonen. De bewoners
hadden haar opgevangen en direct de instelling gebeld.

Met een betreurd gezicht liep ze, terwijl ik bij de ingang stond te wachten op haar,
de afdeling weer binnen.

Haar eerst vraag aan mij?
Bas, het liedje, het liedje.
En samen zongen we weer: ‘I want to break free.’

Een puntje voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

One thought

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s