Verjaardagscadeau

Ik was erg teleurgesteld in het cadeau dat ik kreeg op mijn verjaardag.
Als een klein kind dat geen snoepje krijgt uit de snoepwinkel?
Nee, dieper dan dat.

De dag begon eigenlijk al slecht.
Ik was s ’nachts wakker geschrokken en waande mij in een onrealistische gedachte.
Totale paniek volgde.
Enkele minuten later, met behulp van mijn vriendin, werd ik weer rustig
en kon ik het relativeren.

Toch de volgende ochtend maar even langs de instelling voordat het bezoek kwam.
En laat het nou uitgerekend de instelling zijn die mij het slechtste cadeau ooit bezorgde.

Ik moest blijven.
Althans moest, dat werd mij dringend aangeraden.
Dit had als gevolg dat ik een deel van mijn bezoek moest afzeggen en het andere deel naar de instelling moest komen.
Een creatieve locatie voor een feestje, dat dan weer wel.

Daar zat ik weer, tussen alle andere cliënten. En dat op mijn verjaardag.
De overheersende angst was dat ik voor langere periode moest blijven.
Dit zou in een gesprek met mijn psychiater, de volgende dag, bepaald worden.
In de tussentijd moest ik er maar het beste van maken.

Eerlijk is eerlijk.

De begeleiders van de instelling deden hun uiterste best mijn verjaardag zo ‘normaal’ mogelijk te maken.
Er werd koffie geschonken, er was cake en ik mocht het hoogste woord voeren.
Ik had echter vrij weinig te vertellen. Ik was teleurgesteld. Wederom intern.
En dat na alles wat ik er juist aan gedaan had om het te voorkomen.

Of er gezongen werd? Nee.
Op mijn advies werd er niet gezongen.
Mensen die zingen op verjaardagen zouden zich eigenlijk moeten laten opnemen. Onnozel gedoe.

Mijn zusje en haar vriend kwamen al snel langs.
Ze merkten op dat ik er redelijk goed bij zat, in vergelijking met andere opnames.
Dit was ik met ze eens.
Ik had weliswaar last van wanen, maar ik was wel ‘bij zinnen’.
Mijn zusje garandeerde mij dat ik er snel weer uit zou zijn.
Ik twijfelde. Een waan staat bij mij gelijk aan langdurige opname.

Dat dit niet de realiteit is ontdekte ik de volgende ochtend.
Al trillend en zwetend nam ik angstig plaats voor de psychiater.
Hij vroeg niet veel maar liet mij het woord voeren over wat er gebeurd was.
De vraag die hij wel stelde?
‘Hoe voel je je nu?’

Ik voelde me depressief en angstig, maar niet psychotisch meer.
Ik had de waan vrij snel kunnen relativeren en ik ben niet gaan handelen naar mijn gedachte. ‘Dan is een opname niet noodzakelijk’ Sprak hij krachtig.

Wel was het verstandig om de dagbehandeling op te pakken en de medicatie te verhogen. Hier stemde ik mee in. Alles om een volgende episode te voorkomen.

Maar waar komen die angsten en wanen dan toch vandaan?
Wat zit er diep in mij wat er op deze manier uitkomt?
Waarom zit ik zo slecht in mijn vel?

Een puntje voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

One thought

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s