Vluggertjes

Even snel.
Erin en eruit.
Kort maar krachtig.

Bezoeken aan familie en vrienden zijn zo het best te omschrijven.
Op de een of andere manier begint het bij mij te jeuken als het
contact langer dan twintig minuten duurt.
Mijn benen beginnen dan te wiebelen,
met mijn gedachten ben ik ergens anders en ik word heel ongezellig; kortaf.

Geloof mij.
Dit ligt niet aan de mensen waarmee ik mij vergezel. Dit ligt aan mij.
Ik kan mij niet meer concentreren en bovenal voelt het contact nutteloos.

Telkens als ik weer in mijn auto stap en weg rijd voel ik de
schaamte over mij heen komen.
Weer geen normaal contact kunnen onderhouden.
Weer een chagrijnig gezicht opgetrokken.
Weer gefaald.

De gesprekken gaan ook meestal over mij.
Hoe gaat het met je vandaag?
Is het al iets beter?
Nou nee, het is kut, net als gisteren.
Dat is meestal, het iets wat onvriendelijke, antwoord.
Mijn gesprekspartners proberen mij dan op te beuren met;
‘Oh, zo voel ik mij ook zo vaak’.

Nou, nee dat doe je niet.
Je voelt je niet zoals ik.
Iedereen beleeft gevoelens en gedachten namelijk op een andere manier.
Bedankt voor je inlevingsvermogen maar probeer mij niet aan jezelf te spiegelen.
Laat mij me maar gewoon kut voelen.

Natuurlijk, het is wederom erg onvriendelijk van mij. Ik weet het.
Ik moet oog hebben voor de empathie die iemand probeert te tonen.
Ik moet bedenken dat deze mensen mij willen helpen en het beste met mij voor hebben.
Dat snap ik.

Het helpt alleen jammer genoeg averechts, die ‘loze woorden’.
Ik voel mijzelf onbegrepen erdoor.
Ik mis het echte contact en heb het idee dat er een spel gespeeld wordt om mij beter in mijn vel te laten zitten. En als ik ergens allergisch voor ben, dan is het contact dat niet eerlijk is.

Toch is dat niet de hoofdreden dat ik snel weer weg ga.
De hoofdreden dat ik snel weer weg ben, is omdat ik de contactmomenten als loze, contra productiviteit zie. Ik ben mij niet aan het verbeteren, en dat moet ik wel doen.
Ik zit niet lekker in mijn vel en stilstand is daarbij dan geen vooruitgang.

Het is toch ontzettend leuk, die contacten?
Ik lieg als ik zou zeggen dat ik het leuk vind momenteel.
Haat me erom.
Ik vind het tijdverspilling.

Waar ik wel plezier uit haal is als ik mijn dierbaren zie lachen,
zie dat ze goed in hun vel zitten en/of ergens enthousiast over zijn.
Ik gun ze het allerbeste.
Maar ik kan momenteel niet meer dan twintig minuten opbrengen om er voor ze te zijn.

Of. Tuurlijk er is een óf.
Of er moet gewandeld worden.
Wandelen is namelijk productief.
Dan kan ik wel goede gesprekken voeren.

Maar die koffietafel.
Wat benauwend is dat zeg. Vooral met meerdere mensen.
Moet je ook nog netjes op je beurt wachten voordat je wat mag zeggen.
En hetgeen wat je zegt wordt dan ook nog eens beoordeeld door meerdere mensen.

Doe mij maar één op één.
De gespreksstof wordt dan ook veel beter.
Intenser.
Eerlijker.
Oprechter.
Mensen zijn dan wie ze echt zijn.
Geen gespeelde gekarakteriseerde poppetjes.

Ben ik de enige die dit zo ziet?
Is deze gedachtegang tijdelijk?

Een puntje voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

7 Thoughts

  1. Jee Bas,
    Wat ben jij een open boek..een boek die ik lees met verschillende emotie.
    Soms ontroert, soms verbaasd, soms met veel begrip, soms met een glimlach, met respect enz enz enz.enz enz
    Blijf schrijven Bas ….en idd blijf wandelen .
    Liefs Anja

    Like

  2. Meer dan herkenbaar. Als ik me niet lekker in me vel voel. Maar tegelijkertijd balen als ik weer niet normaal heb kunnen doen. En eenzaam dat het voelt. Behoefte om dingen normaal te laten verlopen en niet zo in de stress te zitten. Gelukkig niet altijd ervan bewust. Thnx hiervoor!

    Like

  3. Hey Bas, herkenbaar hoor dit. Alleen, waarom voel je je verplicht om te praten aan de koffietafel? Je mag ook zomaar zwijgen, zeker als je met een groepje aan tafel zit. Of als je het onderwerp maar niks vindt. Is niks mis mee, hoef je je niet raar of schuldig om te voelen. Blijf vooral jezelf, zonder schuldgevoelens. 💙

    Like

      1. Als dat veilig voelt, gewoon doen dan. Hoef je je niet schuldig om te voelen. Of, zoals je aanhaalt, samen gaan wandelen. Dan voelt het soms minder ‘raar’ aan als je niet meteen iets te zeggen hebt.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s