Prestige

Het aankomen bij Mediant, de gesprekken met de cliënten,
de hulp die zij mij bieden en visa versa.
Het voelt af en toe als thuiskomen. Thuiskomen in een feest der erkenning.

Ik word gerespecteerd om wie ik ben en wat ik doe, niet om wat ik pretendeer te zijn. Hoe mooi is dat, mensen die elkaar belangeloos verder willen helpen in het leven.

Ik merk dat ik vaak het hoogste woord voer als we in de groepsgesprekken zitten. Veel cliënten zijn er voor het eerst, ik kan hoe dubbel dat ook voelt tijdens het uittypen van deze tekst, terugvallen op mijn ervaring binnen de psychiatrie.

Gaat het dan alleen maar over elkaars problemen?
Zeker niet. Ook wij zijn mensen met interesses.
Wat vaak gebeurd, is dat we filosoferen over allerlei vraagstukken.

Eerlijk is eerlijk.

Mensen met een steekje los, hebben vaak ontzettend creatieve oplossingen voor de moeilijkste vraagstukken.

Samen proberen we dan de wereld een beetje beter te denken.

We delen vreugde en verdriet.
We sporten samen.
We volgen samen de therapieën.
We ontbijten, lunchen en eten s ’avonds samen.

Doordat we lotgenoten zijn is contact leggen niet geforceerd maar juist heel laagdrempelig. Tuurlijk soms mag je een mede cliënt niet.
Er zitten ook egoïsten tussen.

Die probeer ik dan altijd subtiel op hun plek te zetten.

Niet fokken met je arrogante gedrag.
Je bent net zoveel als een ander.
Je bent niet alleen een mee-eter.
Je moet ook de tafel kunnen dekken om stappen vooruit te zetten.

Corvee.
Nog een gezamenlijk onderdeel.
Net als de huiskamer schoonmaak.
Praktisch doe je alles samen.

Je zit als het ware vierentwintigzeven opgesloten in een groot Big Brother huis. Waarbij de ‘Big Brother’ dan de begeleiding is.

Die zijn er ook, natuurlijk, en dat is best handig.
Problemen, angsten en wanen relativeren?
Een woning zoeken?
Een betalingsregeling treffen met een schuldeiser?
Hulp nodig bij het wassen van je kleding?
Bemiddeling nodig na een maatregel van een van je artsen?
Problemen in de sociale kringen?

De begeleiding staat altijd voor je klaar!

We zijn allen tezamen eigenlijk min of meer een grote Mediant familie.
En voor familie ga je door het vuur, loop je net een stapje harder.

Wat moet ik straks als ik me weer beter voel en afstand moet nemen van deze familie?
Kom ik dan terecht in een diep dal?
Kan ik wel alleen verder?
Heb ik deze familie niet nodig?

Een paar puntjes voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s