Sjaak Afhaak

Mijn vriendin is er niet. Ze is feesten.
Hard gaan in Duiven op het jaarlijkse vierdaagse event.

Overdag is er de kermis.
S ’avonds gaat ze los in een chique tent op nummers die een band ten gehore brengt.

Ze is in haar nopjes.
Dit is haar moment. Ieder jaar opnieuw.
Ze heeft zelfs een soort jaar- en partnerkaart.

Daarvoor betaald ze goed geld, maar heeft ze wel gratis entree voor twee.
En ik als partner?
Lekker meegaan zou je denken!

Schrijf dat maar op je buik is mijn reactie op jouw gedachte.
Wat zij ziet in het gebeuren strookt niet met mijn visie op het geheel.

Ik zie mensen.
Massa’s mensen.
Ze komen langzaam op mij af, staan mij in de weg, keuren mij af.

Wat ik zie is een situatie waar ik geen grip op heb.
Ik zie beren op de weg. Grote. Beren.

Haar begrip geeft mij troost.

Ze gaat dan wel met vriendinnen. Met als gevolg dat ik alleen thuis zit.
Balend dat ik het niet trek en er niet voor haar kan zijn om met haar dit event kan delen.

Vroeger ging ik graag naar festivals.
Koninginnedag in Utrecht was voor mij altijd het hoogtepunt.

Tegenwoordig kruip ik terug in mijn holletje. Lekker veilig. Dan maar laf.
Alles om niet die stress te voelen.

Tuurlijk. Ik weet dat ik zelf die stress creëer.
Dat mijn gedachten irreëel zijn.
Dat ik, zij het op een afstandje, ook best zou kunnen genieten in Duiven.

Maar ik durf niet. Ik ben bang om te falen. Bang dat ze dan met mij mee terug moet en ik haar avonden vergal. Ik ben blij dat ik ervoor gekozen heb om niet mee te gaan.

Ik begrijp dat ze het leuk heeft.
Veel oude bekenden tegenkomt en dat haar familie ook met haar mee is.

Oprecht blij. Dat ben ik voor haar.

Hierbij houd ik vast aan de leidraad die mijn psycholoog mij gegeven heeft.
Ontwijk het niet, maar zoek het ook niet op. Niet nu. Jouw tijd komt wel weer.

Mijn voornaamste vraag: Wanneer?
Hoe lang gaat deze onzin in mijn hoofd nog door?
Zou het niet kunnen zijn dat ik het nooit meer kan?

Dat de demonen, zo goed zijn genesteld, dat ze hun plekje niet meer gaan verlaten?

Vroeger noemde ik iemand, die niet mee ging naar feestjes,
naar de titel van deze tekst.
Tegenwoordig is die titel mijn lijdend voorwerp.

Is dat nou karma?

Een puntje voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

One thought

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s