Apart

Ik kan het niet ontkennen.
Ik ben samen met anderen anders.

Wij ‘psychoten’ denken de hele dag na en maken onszelf het daar vaak onnodig lastig mee.

Wij hebben moeite met de kleinste veranderingen.
Wij zien gevaren in dingen waar anderen juist plezier aan beleven.
Wij schrikken soms van het minste of geringste.
Wij hebben heel vaak bevestiging nodig.

Soms hebben wij hulp nodig bij de ‘normaalste zaken’ in het leven.

Bijvoorbeeld bij het doen van boodschappen, een bezoek aan de kapper,
of tandarts.

Hoe wij ons voelen?

Wij zijn voornamelijk bang.
Bang om buiten de boot te vallen of niet mee te kunnen draaien in ‘The circus of life’.

Maakt ons dat minderwaardig?
Verdienen wij het om als ‘gekkies’ weg gezet te worden?

Wacht, laat ik het omdraaien, het positief benaderen.

Je mag best weten dat wij ‘anders denkenden’ soms erg tegen ‘normaal denkenden’ opkijken.

Waar wij tegen opkijken?

Wij hebben respect voor jullie manier van leven.
Wij zijn stiekem jaloers op alle ‘leuke’ dingen die jullie aan het doen zijn.
Wij willen ook graag, maar kunnen vaak niet.

Niet omdat we niet willen, maar omdat de stemmen in ons hoofd het tegenhouden.

Wat als?

Zou het niet fantastisch zijn dat we juist gezamenlijk een aanpak bedenken?
Wij ‘anders denkenden’ en jullie ‘normaal denkenden’ in één team?
Zouden onze problemen dan een stukje dragelijker worden?
Zouden wij iets van jullie kunnen leren?
En jullie wellicht iets van ons?

Zou de wereld er dan niet een stuk mooier uitzien?
Zou het stigma op de psychiatrie dan verdwijnen?
Zouden psychische problemen dan niet sneller opgelost kunnen worden?

Wat nou als wij niet langer ‘anders’ zijn,
maar juist een wezenlijk onderdeel van de maatschappij?

Wat nou als, ook wij, de kansen kregen op de arbeidsmarkt?
Wat nou als werkgevers leerden rekening te houden met onze ‘beperkingen’?

Zouden onze creatieve eigenschappen dan niet bijdragen aan een betere wereld?

Wellicht is het grootheidswaanzin, deze zinnen.
Vergeef mij, dat past bij mijn ziektebeeld.

Maar wat als het dat niet is?
Wat als we een beetje ons best zouden doen met z’n allen?
Zouden we dan samen één kunnen zijn?

Een paar puntjes voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s