De man die van het dak sprong

Vanuit het niets hoorden we geschreeuw.

Toen ik mij omdraaide om te kijken waar het vandaan kwam,
zag ik een man springen.

Van het dak.
Vier hoog.

Dat moest vast pijn gaan doen.

Nog voor ik mijn gedachte over gebroken enkels kon afmaken, was de man alweer ‘geland’. Vanuit de hoofdingang kwamen er drie begeleiders, met pasjes aan hun broek, op de man afgerend.

De man gaf echter geen kick en zette het op een lopen.

Richting ons.

Ons bestaat in deze context uit mijzelf, een aantal mede cliënten,
en een begeleider.

Aangezien de man op mij afrende besloot ik op te staan en hem mijn stoel aan te bieden.

Waarom ik dit deed?
Geen idee.

Waarom hij besloot te gaan zitten, was voor mij een nog grotere vraag.

Met de angst in de ogen begon de man te schreeuwen tegen zijn begeleiders dat hij niet terug ging voordat ‘die gek’ weg was van de afdeling.
De begeleiding kalmeerden de man door hem een beker water aan te bieden en naar zijn enkels te vragen. Die deden ‘wel pijn ja’, sprak hij op een wat rustigere toon.

Het kon hem niet schelen welke inlichtingendiensten hem voor deze actie zouden straffen, terug gaan naar die afdeling gingen ze niet voor elkaar krijgen. Zelfs niet onder druk van het leger.

Met open mond en grote ogen aanschouwde ik het tafereel.

Ik realiseerde mij dat deze man volledig de weg kwijt was en in staat was om alles te doen om zijn eigen veiligheid te garanderen. Toch bleef ik naast hem zitten en vroeg ik hem waar hij vandaan kwam.

Dat kon hij mij niet zeggen, er luisterden namelijk vijanden mee.
Ik gaf aan hem te begrijpen.

Luttele minuten later kwam er een ambulance aan rijden.
Uit voorzorg voor zijn enkels, zo werd hem duidelijk gemaakt.

Wat hij echter niet wist, en ik ook pas achteraf, was dat hij naar een andere instelling gebracht werd. De hel was namelijk uitgebroken op de afdeling waar hij zat.

Er was geen houden meer aan met hem.

Toen we rustig zaten na te praten besefte ik mij dat ik ook doodsangsten had uitgestaan, alleen dat ik hier anders mee omging.

Ik werd een meurbloempje en ging angstig in een hoekje zitten huilen.

Maar deze man.
Deze man had ballen.
Hij nam het op tegen alles en iedereen.
Hij had karakter.

Maar dat karakter had hem in de maatschappij heel erg duur kunnen komen te staan.

Het was goed dat deze man verdween.
Verdween naar een beter beveiligde instelling.

Het gesprek dat volgde tussen mij en mijn mede cliënten was boeiend.
Sommigen gingen mee in zijn wanen en voelde zich ineens niet meer veilig.

Anderen vonden het vooral erg knap dat hij vanuit een binnenplaats vier verdiepingen omhoog wist te klimmen. Ikzelf had erg met de man te doen. Hij had nog een hele lange weg van herstel te gaan.

Zou ik ooit weer net zo in mijn wanen kunnen afdrijven als de man die
van het dak sprong?
Wat kan ik nog meer doen dan dat ik al doe omdat te voorkomen?

Een paar puntjes voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s