Wat moeten de buren wel niet denken

Elke dag als ik thuis kom sluip ik zo geruisloos als mogelijk de galerij over.
Ik vertoon ontwijkend gedrag.

Ik ben bang dat de buren mij aanspreken, iets van mij willen of ergens klachten over hebben.

Eigenlijk begint dit ontwijkende gedrag al bij het portiek onderaan de flat.
Als ik iemand naar binnen zie lopen dan wacht ik bewust.
Ik wacht bewust om niet samen in de lift te belanden.

Het is mij in het begin nog wel eens overkomen.

Onoplettend als ik was stapte ik het portiek binnen en ontmoette ik mijn liftpartner voor die dag. Een verschrikkelijk tenenkrommend gesprek over het weer volgde.

Fijne dag nog.
Dáág.

Het is voor mij een sport geworden om zo onopvallend thuis te komen.
Zie ik vanuit mijn auto mensen lopen? Geen probleem, ik zet ‘m rustig twee straten verder.

En dan de vragen.

Waarom?
Waarom vertoon ik dit gedrag?
Waar ben ik bang voor?

Wat is er mis met een sociaal praatje met de buren?
Waarom heb ik mij eigenlijk niet voorgesteld?

Het antwoord is denk ik simpel.
Ik ben niet gelukkig met mijzelf.

Ik ben niet zeker van mijzelf en ik ben ontevreden over hoe ik eruit zie.
Dat mogen anderen niet zien.
Zwakte tonen is verliezen.

En verliezen is iets wat ik niet graag doe.

Maar hoe zorg ik ervoor dat ik weer ga winnen?

Wandelen totdat ik een strak figuur heb?
Zou de schaamte dan weg zijn?

Komt het door mijn auto waar met koeienletters ‘Fit For Free’ op staat en waar ik dan met mijn logge lijf uitstap?
Of is het de combinatie die mij stuurt naar dit ontwijkende gedrag?

Als ik terug ga in het verleden weet ik nog dat ik eens gefilmd ben toen ik met diezelfde auto door de MacDrive ging.

Die filmende man lachte harder dan dat ik ooit gelachen heb.

Vanaf toen heb ik mijzelf voorgenomen nooit meer met de auto van de zaak door de MacDrive te gaan.

Die filmende man had iets laten knappen in mij.
Mijn principes waren veranderd.
Ik had verloren.

De angst die er eigenlijk altijd al zat was gerealiseerd en heeft een diep litteken op mij achtergelaten.

Schijt hebben. Dat heb ik nodig.
Schijt hebben aan wat een ander denkt, zegt of filmt.

Maar het lukt mij niet.

Ik ga liever gebukt onder allerlei gedachten dan dat ik op sta en met mijn vuist op tafel sla.

Waarom?

Omdat ik niet schijt heb, maar een schijterd ben.

Ik ga liever confrontaties uit de weg.
Ik laat een ander graag in zijn eigen wereld leven en ben allergisch voor ruzies.

Ik denk dat die onzekerheid er ook voor zorgt dat ik het moeilijk vind om nieuwe contacten te maken.

Welgeteld heb ik twee vrienden.
Wel hele goede, warme contacten.
Lotgenoten.
Mensen waarmee je oprecht alles kunt delen.

Het zijn niet hele stabiele persoonlijkheden,
maar symbolisch genoeg zijn het wel hele sterke mensen.

Zij hebben mijn zwaktes niet.
Zij zijn zeker.
Zij gaan de toekomst met een glimlach te gemoed.
Zij hebben dromen en werken eraan deze te realiseren.
Ook zij hebben tegenslagen, maar zij staan sterker op.

Ik ben wellicht gezegend met een vlotte babbel, maar zij,
zij hebben karakter.
En dat is lekkerder om op terug te vallen dan op loze teksten.

Ik voel me zielloos.

Wat de fok wil ik nou eigenlijk?
En als ik daar uit ben, hoe kom ik daar?
Wat moet ik doen om sterker in mijn schoenen te staan?

Een paar puntjes voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s