Verbannen

Jeffrey had het geregeld.
Van hem kon je op aan als hij iets toe had gezegd.

Een mooie avond was de belofte.
Iedereen was huiverig hoe hij dat in een instelling voor elkaar kon krijgen.

Hoe kan je nou in godsnaam met een stel depressivo ’s een mooie avond maken?

Jeffrey had het letterlijk en figuurlijk in zijn rugzakje zitten.
In alle soorten en maten had hij het bij zich.
Hoe hij eraan kwam? Joost mag het weten.

De groep werd gesplitst.
Niet iedereen wilde op deze manier een mooie avond beleven.

Jeffrey wel. En met hem drie anderen.
Samen hobbelden ze midden in de nacht naar de patio.

De dienstdoende verpleger was om elf uur naar huis gegaan,
dus ze hadden vrij spel.

Daar komt bij dat er in de patio geen camera’s hangen.
Dus ze hoefden zich nergens ‘zorgen over te maken.’

De pilletjes, lijntjes en jointjes werden eerlijk verdeeld.
Iedereen had recht op even mooie avond.

Hoe Jeffrey dit alles met zijn uitkering had kunnen betalen was voor sommigen een vraag, voor mij was het een weet.

Jeffrey verkocht zichzelf als seksslaaf aan homoseksuele mannen.
En aangezien hij klein, jong en geil was maakte hem dat een gewillig en duur object.

Van horen zeggen heb ik begrepen dat ze op de afdeling,
de mooiste avond uit hun leven hebben gehad.

Lekker spacen in de kliniek, moet kunnen toch?
Zo dacht Jeffrey er in ieder geval wel over.

De volgende dag werd het duidelijk dat iemand gelekt had naar de begeleiding.

Het gevolg was dat iedereen op de afdeling een drugstest moest ondergaan.

Plassen in een potje waar de begeleiding naast staat.
Ze pakten het nog strenger aan dan bij doping testen in de Tour de France, om maar iets te noemen.

Al vrij snel druppelden de resultaten binnen.

Eén op één gesprekken volgden, de boekjes gingen open.
Schorsingen werden aangekondigd.

En Jeffrey?
Die werd verbannen.

Hij was niet langer welkom bij Mediant. Nu niet, nooit niet.
Het was namelijk niet de eerste keer dat Jeffrey positief testte.

Jeffrey kwam strak binnen en ging er strak weer uit.

Geen progressie, niets geleerd, niet aan zichzelf gewerkt en een slechte invloed gehad op zijn medecliënten.

Maakt hem dit een minder mens?

In mijn optiek niet.
Het is de hypocrisie in de psychiatrie.

Wat je moet weten dat Jeffrey zich al vanaf zijn zestiende prostitueerde en dat hij heel wat mens onterende dingen heeft moeten doen op die leeftijd. Naast dat er drugs in zijn rugzakje zaten, zaten er ook een hele hoop onverwerkte emoties. Hij was versteend.
Deels door drugs, deels door het trauma dat hij opgelopen had.

Toch snap ik de beslissing van Mediant wel.

Een medecliënt moest namelijk de volgende dag worden opgenomen op de gesloten afdeling omdat hij helemaal doorgedraaid was door de drugs.

Ze konden simpelweg niet het risico nemen dat zoiets weer gebeurde door toedoen van Jeffrey. Jeffrey heeft namelijk geen moreel besef en is zo grenzeloos als een onbewoond eiland.

Toch had ik sympathie voor hem.
Ik mocht hem graag.

Een puntje voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s